صبح که با صدای تو از خواب بیدار شدم ، رفتم جلوی آینه ی اتاقم...

آره با صدای تو!! تعجب کردی؟!!

 آخه می دونی، اون متنی رو که زیر صداش یه موسیقی ملایم گذاشته بودی و با صدای آسمونیت دکلمه ش کرده بودی یادته؟همونی که قبل از این که پات توی اون سازمان باز بشه، قبل از این که معروف بشی و همه بشناسنت، قبل از این که همکارای رنگ و وارنگت دورتو بگیرن و صداشونو نازک کنن و لحنشونو کشدار و عشوه بریزن تو صداشونو  ازت تعریف و تمجید کنن، قبل از این که دیگه احساس نیاز نکنی به این که من شنونده ی کارات و دکلمه هات باشم،قبل از این  که از من متنفر بشی...برام ضبط کردی و بهم دادی...همونی که وقتی شنیدمش بازم تشویقت کردم که کارتو ادامه بدی و راهتو پیدا کنی...همون که هر وقت می رفتم مسافرت باید می ریختم روی ام پی تری پلیرم تا تمااااااام طول راه که ازت دورم گوش کنم و به یادت به آسمون کویر زل بزنم...

یادت اومد؟آره همونو می گم!

اون الان زنگ ساعت ِ موبایلمه!...تو فکر کردی مثل خودت که به راحتی می تونی تا ابد دیگه منو نبینی و صدامو نشنوی، من هم می تونم دیگه نبینمت و صداتو نشنوم؟ می تونم با صدای تو یا به عشق شنیدن صدای تو در طول روز، از خواب بیدار نشم؟

دیدی؟ دیدی اشتباه کردی؟!

وقتی رفتم جلوی آیینه و قیافه ی داغون و رنگ پریده مو که حکایت از گریه و اشک ها و زار زدنای شبونه داره دیدم، اومدم تو اتاق که یه رژ قرمز بزنم...

ولی یادم اومد که: جوجو رژ قرمز دوست نداره! جوجو اصلن رژ دوست نداره!

به یه برق لب بی رمق بسنده کردم! ...آخه تو چرا این قدر بد سلیقه ای؟!!!

وقتی اومدم لباس بپوشم، اون شلوار جینی که با هم خریدیمو پام کردم، کفشی که با هم خریدیم توی اون شب لعنتی وداع رو پوشیدم و بازم یاد تو افتادم...

از خونه زدم بیرون که گریه م نگیره...

رفتم توی پارکینگ و در ماشینو بازکردم، وقتی موتور روشن کردم و حرکت کردم، احساس کردم ماشینم یه صدای عجیبی می ده...یاد حرف تو افتادم که: "تو زیادی روی ماشینت حساسی!!

سی دی جدیدی رو که رایت کردم گذاشتم توی ضبط ..یاد تو افتادم و همین سی دی که برای تو هم رایتش کردم ولی هیچ وقت فرصت نشد که بهت بدمش.... اولین آهنگش که اومد، آهنگ جدیدِ مهدی مقدم بود:

 من یه حرفایی دارم، تا حالا بهت نگفتم، نمی خوام یه روز نباشم، یا که از چشات بیفتم،نمی خوام عشقتو هرگز از دلم بیرون بیاری، یا دیگه یادم نیفتی ، نکنه تنهام بذاری...من از این دنیا چی دارم، جز تو و خاطره ی تو، بذار من همیشه باشم،توی قلبِ ساده ی تو، نذار هیچ چیزی بتونه، تورو دورت کنه از من...نمی خوام یه روز بمونی میون رفتن و موندن...

نگفتم حرفامو، نمی گم دردامو، من تنهام، من تنهام...

وای از عشق، وای از تو، با من باش، نه نرو...

من تنهام، من تنهام..."

لازمه که بگم بازم یاد تو افتادم؟!

توی اتوبان که بودم، یهو جلوی راهم که باز بود ، ترافیک سنگینی شد...فلاشرمو که روشن کردم تا ماشینای پشتیم حواسشون باشه، بازم یاد تو افتادم و درسهای همیشگی ِ رانندگیت...

وقتی رسیدم سر کار و گربه ای که همیشه اون جا بهش غذا می دم اومد جلو و خودشو برام لوس کرد، یاد تو افتادم که بهم می گفتی "ملوس!! "که می گفتی "عین گربه می مونی و خودتو لوس می کنی! "یاد کارت تبریک تولدم...

سر کار وقتی برای پنجمین روز متوالی نه موبایلم زنگ خورد و نه تلفن روی میزم و نه اس ام اسی اومد، یاد تو افتادم...

وقتی یهو یه اس ام اس که صدای زنگ صدای زنگ اس ام اس تو نبود رسید و من از جام تکون نخورم ، به جاش همکارم که تمام این 5 روز هق هق منو تحمل کرده و در تعجبه از این همه عشق و حماقتِ من، به جای من 30 متر پرید هوا و گفت "وای، آفتاب!! اس ام اس!!"

گفتم: "نه عزیزم، ذوق نکن بی خودی!...صدای اس ام اس جوجو فرق می کنه!"

آهی کشید و گفت" دیدم چه راحت نشستی!!"

(مرده شور این مخابرات رو ببره با این صورتحساب اس ام اس کردنش...)

وقتی هندزفری رو گذاشتم توی گوشم تا  حواس خودمو با موسیقی مثلن پرت کنم و بتونم کار کنم، نوبت این یکی آهنگ بود:

خدا انگار خواب می دیده، که یهو از خواب پریده، دیده من بی تو می میرم، که به دادِ من رسیده...

سر می ذاری روی شونه م، می ریزه دلم تو سینه م، من می گم عاشقت هستم، تو می گی عاشق می مونم، من با عطرت گل مریم، زنده می شم و می میرم، خودمو به تو می بندم، بی تو من جایی نمی رم...

وااای جوجوی مو طلایی قشنگم، پس خدای من کجاست؟!

وقتی تو حال خودم بودمو نفهمیدم اشکام کی گوله گوله ریختن روی صورتم، اون یکی همکارم از اتاقش اومد بیرون و وقتی سرمو بلند کردم دیدم وسط راه بهتش زده ، تازه فهمیدم که دارم گریه می کنم...اومد جلو:"وااای آفتاب! حیوونکی! چرا با خودت این کارو می کنی؟!آخه ارزش داره؟! اصلن مردا ارزشش رو دارن؟!

اون یکی گفت" ولش کن، حالش خوب نیست!"...

و من که بلند شدم و دویدم سمت دستشویی تا اشکامو دیگه کسی نبینه...

وقتی که با هزارتا بدبختی بالاخره وقت رفتن به کلاس خصوصیم رسید، توی راه برگشت نوبت این آهنگ فوق العاده ی سیاوش قمیشی بود که  اشکای منو همراهی کنه

"من فقط عاشق اینم، حرف قلبتو بدونم، الکی بگم جدا شیم! تو بگی که نمی تونم!

من فقط عاشق اینم ، بگی از همه بیزاری، دوسه روز پیدام نشه تا ، ببینم چه حالی داری!

من فقط عاشق اینم ، عمری از خدا بگیرم، این قدر زنده بمونم، تا به جای تو بمیرم..

من فقط عاشق اینم ، روزایی که با تو تنهام، کارو بار زندگیمو، بزارم برای فردام....

وقتی یه راننده ی گیج دست و پا چلفتی یهو از توی پارک پیچید جلوم، تا اومدم دستامو ببرم بالا ،بازم یاد تو افتادم:" این کار از تو بعیده آفتاب!یه دختر تحصیل کرده و با کلاس  توی خیابون به کسی بیلاخ نشون نمی ده!"

وقتی کلاسم هم تموم شد، نمی دونم چرا به جای این که برم سمت خونه ی خودمون، اومدم سمت خونه ی شما!! چه ربطی دارن این مسیرها به هم ؟ چی شد که دیدم یهو جلوی خونه تون و جلوی پنجره تونم؟چی شد که یه لحظه یادم رفت برای چی اونجام و منتظر بودم مثل همیشه که قرار داریم، آروم آروم بیای سمت ماشینم و درو باز کنی و بگی " سلام هانی!!"

چی شد که اشکام بازم سرازیر شدن؟

ترسیدم خانواده ت منو از پشت پنجره ببینن! با اون ماشین تابلو و اون اشک ها ،حتمن شک می کردن وتو که اونا خیلی برات مهمن و از همه ی دنیا هم بیشتر دوسشون داری، دوست نداری اونا رو نگران ببینی لابد...ترجیح دادم برگردم خونه....

وقتی بالاخره رسیدم خونه، توی پارکینگ موقع پارک کردن ماشین توی اون جای تنگ مزخرف کوچیک، یاد تو افتادم که اون شب می خواستی بهم یاد بدی یه جور دیگه هم راحت تر می شه پارک کرد که کل همسایه ها نمی دونم از کدوم گوری برمی گشتن، اومدن توی پارکینگ!!

تا درو باز کردم و گلی که با دستای مهربونت برام درست کردی و گذاشتی توی خاک و دورش سنگ چیدی رو دیدم که با نگاهش ازم آب می خواست، یاد تو افتادم...

همین جور که بهش آب می دادم و با اون و با تو ی خیالیم حرف می زدم، چشمم خورد به هدیه ای که با هم برای خونه م خریدی...

رفتم توی اتاق که یه کتاب بردارم بخونم و حواسمو پرت کنم، توی کتابخونه چشمم خورد به سی دی ها ی شاملو و کارت پستال تولدم...آخ که باز تو اومدی تو یادم!

وقتی روی تخت دراز کشیدم و دیدم شوفاژ خیلی داغه و هوا خیلی گرمه، بازم یاد تو افتادم که همیشه سرمایی بودی و من گرمایی! اصل چرا این قدر چرت و پرت میگم؟ چرا همش می گم"یاد ِ تو افتادم"؟!! مگه من اصلن از یاد ِتو بیرون میام و مگه تو اصلن از یادِ من بیرون می ری، که بگم یادت افتادم؟!

من با فکرِ تو، به یادِ تو و یادِ عطر نفسات بود که این 5 روز رو زنده موندم...

اومدم توی هال و چشمم به فیلم ترسناکی خورد که اون شب به اصرار تو با هم دیدیم...یادته؟ آخرین شبی که اومدی پیشم..درست جمعه ی دو هفته پیش...

یادته من که از هیچ فیلم ترسناکی نمی ترسیدم سر اون فیلم این قدر ترسیدم که دستتو محکم توی یه صحنه ش فشار دادم و تو گفتی" نترس عزیزم، من این جام...من پیشتم..از هیچی نترس...."

آخ جوجه طلایی مهربونم، کجایی که ببینی آفتابت از ترس داره می لرزه..از ترسِ نداشتنت، از ترسِ دیگه ندیدنت، از ترسِ ادامه ی زندگیِ بی تو...

کجایی که دستامو بگیری و بگی" نترس..از هیچی نترس تا وقتی من پیشتم..."

نه...از هیچی نمی ترسم جوجه طلایی...فقط از یه چیز می ترسم تا تو پیشمی...از مرگ!

اما اگه تو پیشم نباشی، از مرگ هم نمی ترسم...حتا برای مردن روز شماری هم می کنم...این روزا، به قول خودت، راههای خودکشی خیلی زیاد شده!

تا اون روز،تا راهی که من انتخاب کردم که حتا اگر هم مُردَم، مرگم یه فایده ای داشته باشه لا اقل،....فقط....1 روز.....مونده!

جوجو، نمی خوای تا قبل از اون روز، برای یک بار دیگه هم که شده، بهم بگی دوستت دارم؟!

باشه...حق داری...خودم ازت خواستم هر وقت که دوسم نداشتی دیگه، بهم نگی دوستت دارم...

حتمن الان، همون وقته..حتمن دوسم نداری دیگه...دیدی ؟ دیدی دروغ می گفتی؟ دیدی هیچ وقت دوستم نداشتی اصلن؟ دیدی دنبال بهانه می گشتی تا منو ول کنی و بری و به زندگیت برسی و به کارت و همکارات و جشنواره و خانوادت....بری با یکی دیگه..با یه دوست جدید؟

آره....یه دوستِ جدید...یه همراهِ جدید؟ یه رفیقِ جدید؟ یه همپای جدید؟ یه عاشقِ جدید؟

تو همیشه توی زندگیت دنبال تجربه های نو و اتفاقات تازه بودی!

دیدی جوجو؟ دیدی دروغ می گفتی و توی این 6 روز حتا یه بارم از خودت نپرسیدی الان آفتاب کجاست و چی کار می کنه؟ الان در چه حالیه؟ دیدی که تو حتا یه لحظه هم به یادم نبودی و من حتا یه لحظه هم از یادت بیرون نیومدم؟ولی بذار من ، یک بار دیگه و برای هزارمین بار، بهت بگم که"

پسر قشنگ موطلاییِ من که موهات عین موهای شازده کوچولو منو یادِ گندمزار و رقص گندمها توی باد می ندازه... من عاشقتم...

و مثل همیشه باید اضافه کنم:

" حتا روزی که دیگر نباشم"....

برای هزارمین بار، با خوندن شازده کوچولو، یاد تو افتادم...با همون موهای طلاییِ به رنگ گندمزار و همون لجاجت معصومانه و کودکانه و همون مهربانی و همون حس مسوولیت نسبت به گلت! به گلی که دیگه برات مهم نیست حباب شیشه ای روش هست که سرما نخوره یا نه، برّه خوردتش یا نه، گلبرگاش پر پر شده توی باد و توفان یا نه...امشب دوباره به یاد تو ، کتاب شازده کوچولومو که چند ماهی مهمونت بود توی اتاقت،ورق زدم...آخ که هنوزم بوی اتاقت رو می داد!

قسمتهایی که قرمز نوشتم، بدجوری دیوونه م می کنه...

گفت: -سلام.
و مخاطبش گلستان پرگلی بود.

گل‌ها گفتند: -سلام.
شهریار کوچولو رفت تو بحرشان. همه‌شان عین گل خودش بودند. حیرت‌زده ازشان پرسید: -شماها کی هستید؟
گفتند: -ما گل سرخیم.

آهی کشید و سخت احساس شوربختی کرد. گلش به او گفته بود که از نوع او تو تمام عالم فقط همان یکی هست و حالا پنج‌هزارتا گل، همه مثل هم، فقط تو یک گلستان! فکر کرد: «اگر گل من این را می‌دید بدجور از رو می‌رفت. پشت سر هم بنا می‌کرد سرفه‌کردن و، برای این‌که از هُوشدن نجات پیدا کند خودش را به مردن می‌زد و من هم مجبور می‌شدم وانمود کنم به پرستاریش، وگرنه برای سرشکسته کردنِ من هم شده بود راستی راستی می‌مرد...» و باز تو دلش گفت: «مرا باش که فقط بایک دانه گل خودم را دولت‌مندِ عالم خیال می‌کردم در صورتی‌که آن‌چه دارم فقط یک گل معمولی است. با آن گل و آن سه تا آتش‌فشان که تا سرِ زانومَند و شاید هم یکی‌شان تا ابد خاموش بماند شهریارِ چندان پُرشوکتی به حساب نمی‌ایم.»

رو سبزه‌ها دراز شد و حالا گریه نکن کی گریه‌کن.

آن وقت بود که سر و کله‌ی روباه پیدا شد.

روباه گفت: -سلام.
شهریار کوچولو برگشت اما کسی را ندید. با وجود این با ادب تمام گفت: -سلام.
صداگفت: -من این‌جام، زیر درخت سیب...
شهریار کوچولو گفت: -کی هستی تو؟ عجب خوشگلی!
روباه گفت: -یک روباهم من.
شهریار کوچولو گفت: -بیا با من بازی کن. نمی‌دانی چه قدر دلم گرفته...
روباه گفت: -نمی‌توانم بات بازی کنم. هنوز اهلیم نکرده‌اند آخر.
شهریار کوچولو آهی کشید و گفت: -معذرت می‌خواهم.
اما فکری کرد و پرسید: -اهلی کردن یعنی چه؟
.

.

.

روباه گفت: -یک چیزی است که پاک فراموش شده. معنیش ایجاد علاقه کردن است.
-ایجاد علاقه کردن؟
روباه گفت: -معلوم است. تو الان واسه من یک پسر بچه‌ای مثل صد هزار پسر بچه‌ی دیگر. نه من هیچ احتیاجی به تو دارم نه تو هیچ احتیاجی به من. من هم واسه تو یک روباهم مثل صد هزار روباه دیگر. اما اگر منو اهلی کردی هر دوتامان به هم احتیاج پیدا می‌کنیم. تو واسه من میان همه‌ی عالم موجود یگانه‌ای می‌شوی من واسه تو.
شهریار کوچولو گفت: -کم‌کم دارد دستگیرم می‌شود. یک گلی هست که گمانم مرا اهلی کرده باشد.
روباه گفت: -بعید نیست. رو این کره‌ی زمین هزار جور چیز می‌شود دید.
.

.

.

روباه پی حرفش را گرفت و گفت: -زندگی یک‌نواختی دارم. من مرغ‌ها را شکار می‌کنم آدم‌ها مرا. همه‌ی مرغ‌ها عین همند همه‌ی آدم‌ها هم عین همند. این وضع یک خرده خلقم را تنگ می‌کند. اما اگر تو منو اهلی کنی انگار که زندگیم را چراغان کرده باشی. آن وقت صدای پایی را می‌شناسم که باهر صدای پای دیگر فرق می‌کند: صدای پای دیگران مرا وادار می‌کند تو هفت تا سوراخ قایم بشوم اما صدای پای تو مثل نغمه‌ای مرا از سوراخم می‌کشد بیرون. تازه، نگاه کن آن‌جا آن گندم‌زار را می‌بینی؟ برای من که نان بخور نیستم گندم چیز بی‌فایده‌ای است. پس گندم‌زار هم مرا به یاد چیزی نمی‌اندازد. اسباب تاسف است. اما تو موهات رنگ طلا است. پس وقتی اهلیم کردی محشر می‌شود! گندم که طلایی رنگ است مرا به یاد تو می‌اندازد و صدای باد را هم که تو گندم‌زار می‌پیچد دوست خواهم داشت...
خاموش شد و مدت درازی شهریار کوچولو را نگاه کرد. آن وقت گفت: -اگر دلت می‌خواهد منو اهلی کن!
شهریار کوچولو جواب داد: -دلم که خیلی می‌خواهد، اما وقتِ چندانی ندارم. باید بروم دوستانی پیدا کنم و از کلی چیزها سر در آرم.
روباه گفت: -آدم فقط از چیزهایی که اهلی کند می‌تواند سر در آرد. انسان‌ها دیگر برای سر در آوردن از چیزها وقت ندارند. همه چیز را همین جور حاضر آماده از دکان‌ها می‌خرند. اما چون دکانی نیست که دوست معامله کند آدم‌ها مانده‌اند بی‌دوست... تو اگر دوست می‌خواهی خب منو اهلی کن!
شهریار کوچولو پرسید: -راهش چیست؟
روباه جواب داد: -باید خیلی خیلی حوصله کنی. اولش یک خرده دورتر از من می‌گیری این جوری میان علف‌ها می‌نشینی. من زیر چشمی نگاهت می‌کنم و تو لام‌تاکام هیچی نمی‌گویی، چون تقصیر همه‌ی سؤِتفاهم‌ها زیر سر زبان است. عوضش می‌توانی هر روز یک خرده نزدیک‌تر بنشینی.

فردای آن روز دوباره شهریار کوچولو آمد.
روباه گفت: -کاش سر همان ساعت دیروز آمده بودی. اگر مثلا سر ساعت چهار بعد از ظهر بیایی من از ساعت سه تو دلم قند آب می‌شود و هر چه ساعت جلوتر برود بیش‌تر احساس شادی و خوشبختی می‌کنم. ساعت چهار که شد دلم بنا می‌کند شور زدن و نگران شدن. آن وقت است که قدرِ خوشبختی را می‌فهمم! اما اگر تو وقت و بی وقت بیایی من از کجا بدانم چه ساعتی باید دلم را برای دیدارت آماده کنم؟... هر چیزی برای خودش قاعده‌ای دارد.
به این ترتیب شهریار کوچولو روباه را اهلی کرد.
لحظه‌ی جدایی که نزدیک شد روباه گفت: -آخ! نمی‌توانم جلو اشکم را بگیرم.
شهریار کوچولو گفت: -تقصیر خودت است. من که بدت را نمی‌خواستم، خودت خواستی اهلیت کنم.
روباه گفت: -همین طور است.
شهریار کوچولو گفت: -آخر اشکت دارد سرازیر می‌شود!
روباه گفت: -همین طور است.
-پس این ماجرا فایده‌ای به حال تو نداشته.
روباه گفت: -چرا، واسه خاطرِ رنگ گندم.
بعد گفت: -برو یک بار دیگر گل‌ها را ببین تا بفهمی که گلِ خودت تو عالم تک است. برگشتنا با هم وداع می‌کنیم و من به عنوان هدیه رازی را به‌ات می‌گویم.
شهریار کوچولو بار دیگر به تماشای گل‌ها رفت و به آن‌ها گفت: -شما سرِ سوزنی به گل من نمی‌مانید و هنوز هیچی نیستید. نه کسی شما را اهلی کرده نه شما کسی را. درست همان جوری هستید که روباه من بود: روباهی بود مثل صدهزار روباه دیگر. او را دوست خودم کردم و حالا تو همه‌ی عالم تک است.
گل‌ها حسابی از رو رفتند.
شهریار کوچولو دوباره درآمد که: -خوشگلید اما خالی هستید. برای‌تان نمی‌شود مُرد. گفت‌وگو ندارد که گلِ مرا هم فلان ره‌گذر می‌بیند مثل شما. اما او به تنهایی از همه‌ی شما سر است چون فقط اوست که آبش داده‌ام، چون فقط اوست که زیر حبابش گذاشته‌ام، چون فقط اوست که با تجیر برایش حفاظ درست کرده‌ام، چون فقط اوست که حشراتش را کشته‌ام (جز دو سه‌تایی که می‌بایست شب‌پره بشوند)، چون فقط اوست که پای گِلِه‌گزاری‌ها یا خودنمایی‌ها و حتا گاهی پای بُغ کردن و هیچی نگفتن‌هاش نشسته‌ام، چون او گلِ من است.
و برگشت پیش روباه.
گفت: -خدانگه‌دار!
روباه گفت: -خدانگه‌دار!... و اما رازی که گفتم خیلی ساده است:
جز با دل هیچی را چنان که باید نمی‌شود دید. نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بیند.
شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: -نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بیند.
-ارزش گل تو به قدرِ عمری است که به پاش صرف کرده‌ای.
شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: -به قدر عمری است که به پاش صرف کرده‌ام.
روباه گفت: -انسان‌ها این حقیقت را فراموش کرده‌اند اما تو نباید فراموشش کنی. تو تا زنده‌ای نسبت به چیزی که اهلی کرده‌ای مسئولی. تو مسئول گُلِتی...

شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: -من مسئول گُلمَم...

(و من که به ستاره ها در پی دیدن لبخندت نگاه می کنم به یاد این قسمت از حرفای شازده کوچولو میفتم...)

-همه‌ی مردم ستاره دارند اما همه‌ی ستاره‌ها یک‌جور نیست: واسه آن‌هایی که به سفر می‌روند حکم راهنما را دارند واسه بعضی دیگر فقط یک مشت روشناییِ سوسوزن‌اند. برای بعضی که اهل دانشند هر ستاره یک معما است واسه آن بابای تاجر طلا بود. اما این ستاره‌ها همه‌شان زبان به کام کشیده و خاموشند. فقط تو یکی ستاره‌هایی خواهی داشت که تنابنده‌ای مِثلش را ندارد.
-چی می‌خواهی بگویی؟
-نه این که من تو یکی از ستاره‌هام؟ نه این که من تو یکی از آن‌ها می‌خندم؟... خب، پس هر شب که به آسمان نگاه می‌کنی برایت مثل این خواهد بود که همه‌ی ستاره‌ها می‌خندند. پس تو ستاره‌هایی خواهی داشت که بلدند بخندند!
و باز خندید.

(و این قسمت از حرفای شازده کوچولو، که منو یاد حرفای تو می ندازه!)

می‌دانی؟... گلم را می‌گویم... آخر من مسئولشم. تازه چه قدر هم لطیف است و چه قدر هم ساده و بی‌شیله‌پیله. برای آن که جلو همه‌ی عالم از خودش دفاع کند همه‌اش چی دارد مگر؟ چهارتا خار پِرپِرَک

قسمتهایی از کتاب شازده کوچولو، کتابی که باهاش زندگی می کنم...برگردان شاملوی بزرگ...

شب خوش، شازده کوچولویِ مو طلاییِ من...

وقتی صورتت رو می بینم توی اون قاب شیشه ای که لبخند می زنی مثل همیشه و همه رو سوال پیچ می کنی ، وقتی می بینم لباسایی رو  که اون روز از سر کار توی بارون رفتم با عشق برات خریدم و یا اونایی رو که اون روزبا هم رفتیم خریدیم پوشیدی،وقتی هنوز چشمات از پشت  جدار شیشه ای تلویزیون برق می زنه،وقتی هنوزم چشمات همون قدر مهربونه و صدات همون قدر آرامش بخش، وقتی هنوزم صدات همون صداییه که عاشقونه منو و اسممو خطاب می کرد،خیالم راحت می شه که تو لا اقل هنوز خوبی...و فکر می کنم لقبهایی رو که روزآخر بهم دادی از زبون یکی دیگه شنیدم !! و فکر می کنم یعنی کجای راهو اشتباه رفتیم؟!

ولی خیالم راحت می شه که هستی و به اطرافت نور می پاشی...حتا اگه برای من که عاشق ترینم از همه نسبت به تو ، پشت ابرا باشی...

من هنوزم عاشقم و تا ابد هم می مونم..اما تو نخواستی که بمونی...

یادته بیمارستانی که پاتوق همیشگی من و تو بود؟! یادته پرستاراش با چه حسرتی نگامون می کردن؟! یادته اون شب که اون آقاهه اونجا نشسته بود و تو ندیدیش و در مورد چندتا دختر که مریض بودن ،با صدای ِبلند یه چیزی گفتی و بعدش هردومون از خجالت آب شدیم؟ یادته هر موقع بهم سرم وصل می کردن کنارم می موندی و هر موقع باید آمپول می زدی کنارت می موندم؟ یادته بیمارستانش همیشه یه عالمه جوجه داشت که جیک جیک می کردن؟!!!( اینو فقط من می فهمم و تو که چی می گم!)

الان کجایی که بیای آفتاب کوچولوتو که داره درد می کشه ببری همون جا؟!

جوجه طلایی، تو رفتی...به همین آسونی...و روزا و شبهایِ  من پر از حسرت نداشتنت شد...اما اگه اون جوری که این آخرا شده بودی می خواستم نگهت دارم بازم فرقی نمی کرد...چون بازم مال من نبودی...تو مال همکارات بودی و مال کارت...تو مال خانواده ت بودی...منظورم از این حرفا، حس مالکیت جسمی نیست...احتیاجی هم نیست بگم منظورم چیه...تو خوب منظورم رو می دونی چون بارها در مورد این مساله بحث کردیم...

یادته همیشه دوست داشتی پرنده نگه داری و همیشه مخالفت می کردم؟یادته میگفتم بهش وابسته می شی؟ یادته می گفتم اون توی قفس نمی تونه بمونه؟ یادته می گفتی اگه اونم بهت وابسته باشه و دوستت داشته باشه حتا اگه در قفس رو باز هم بکنی اون ممکنه پر بزنه و بیاد بیرون، اما باز دوباره بر می گرده...چون دیگه هیچ جا آروم و قرار نداره و احساس آرامش نداره؟.

..

تو مثل یه پرنده بودی...توی قفسِ من...من عاشقت بودم...بهت وابسته شدم...تو نتونستی توی قفس بمونی...من آزادت کردم که بری...تو پر زدی...

اما دیگه بر نگشتی...

چون دوستم نداشتی...

نمی دونم این بار می خوای روی شونه های کی بشینی، ولی هر جا که نشستی، حواست باشه که جات امن باشه...حواست باشه که یکی هست که یه گوشه ای توی دنیا، تا ابد برای پرنده ای که دیگه مال اون نیست، عاشقونه آواز می خونه....

چه راحت شبا بدون شب به خیرو بدون بوسه ی خداحافظی می خوابی!

این شبا کیه که به جای من بالهاتو نوازش می کنه و بوسه بارونت می کنه تا   آروم آروم پلکهات روی چشمهای قشنگتو بپوشونه و به خواب بری؟

پرنده ی کوچیک قشنگ مو طلاییم، پروازت بی خطر...

وشب خوش...

هنوز دوستت دارم و هنوزم تا آخر دنیا عاشقتم...

رفیق ِروزهایِ خوب...

رفیقِ خوبِ روزها...

آآآآآخ که  این آهنگ لعنتی این موقع شب چه بلایی سر آدم میاره...

می دونی چندتا 5 شنبه ست که نیومدی و من به یادت تمام ستاره هارو تا صبح شمردم؟

می دونی چند وقته که نیستی و من به یادت تمام خاطراتم رو مرور کردم؟می دونی چند وقته با صدات که دیگه مال من نیست، بهم نگفتی سلام هانی، چه طوری؟!

می دونی وقتی که تونیستی زمان چه قدر کند  می گذره و چه قدر ثانیه ها عذاب آورن؟؟!

می دونی اون لوازم آرایش که اون شب باعث این همه تنش شد الان توی سطل آشغال و سر کوچه س؟!

می دونی که از همه ی 5 شنبه ها و جمعه ها و روزا و شبها و پسرها و دخترا و خواهرا و مادرای دنیا بیزارم؟!!!!

می دونی از خودم هم بی زارم؟

می دونی از تو هم که حاضر نشدی برام وقت بذاری و اون جشنواره ی لعنتی رو به من ترجیح دادی و بقیه رو به رخ من کشیدی بیزارم؟

می دونی چه پارادوکس بزرگی از حس عشق و تنفر الان توی وجودمه؟.

کاش می شد اون پنجشنبه رو برای همیشه از ذهن تاریخ و خودمون پاک کنیم...

کاش می شد برای همیشه برگردیم به روزای قبل از جشنواره ی لعنتی...

کاش تو هنوزم منو دوست داشتی..

حتا از خواهر و مادرت هم بیشتر...نه...به اندازه ی همونا اصلن!

کاش می تونستم مثل تو سنگدل و بی رحم باشم...

کاش هیچ وقت نمی دیدمت...

دوستان عزیزم، متاسفانه برای برخی ها این شبهه پیش اومده که من اسرار زندگی جوجو و خودم رو توی این وبلاگ ریختم بیرون! لطفن هر کسی از راه این وبلاگ به اسرار زندگی جوجو پی برده بیاد بگه دقیقن این اسرار چی هستن تا من حذفشون کنم که بقیه نفهمن لا اقل!

و از همه ی کسانی هم که لطف می کنن و نظر می دن خواهش می کنم یادشون نره که اون هیولا با تمام این حرفا، عشق من و زندگی من و تمام روح و جسم و وجود منه...اگه من رو دوست دارن، به اون بی  احترامی نکنن...من خودم هم حرفی که نشانه ی بی احترامی به اون باشه نزدم...من فقط همه ی اون پنجشنبه ی لعنتی رو نوشتم... نه به جوجو توهین کردم و نه اجازه می دم کسی بهش توهین کنه.واینو همه ی خواننده های قدیمی وبلاگ خوب می دونن.اما ظاهرن کسانی دارن این جا از آب گل آلود ماهی می گیرن...همین جا اعلام می کنم که هر توهینی به جوجو به منزله ی توهین به منه...در ضمن یاد آوری می کنم که صحبت کردن در مورد این که جوجو خواهر و مادرش رو دوست داره بیشتر از من و عصبانی بودن از این موضوع و همچنین توهین به خانومای همکار، هیچ ربطی به توهین به جوجو نداره و من و دوستانم آزادیم که در این مورد حرف بزنیم!!...ولی اجازه نمی دم که کسی از این آب گل آلود ماهی بگیره..همین جا از طرف خودم از جوجو به خاطر تمام حرفایی که زده شده و احتمالن ممکنه توی کامنتها بهش توهین شده باشه و من متوجه نشده باشم، معذرت خواهی می کنم...( هر چند که من بازم تمام کامنتارو چک کردم و چیزی که در مورد شخصِ جوجو و توهین به اون باشه ندیدم)

هر چند، دیگه هیچی فایده نداره وآب رفته به جویبرنمی گرده...

حرفای اون شبت یادم می مونه...تا زنده هستم..و بابت اون توهین هایی که بابتشون معذرت هم نخواستی، نمی بخشمت....

شب به خیر هیولایِ من....

امشب قول می دی توی یکی از همین ستاره هایی که تا صبح می شمرمشون ببینمت؟

یا وقت نداری و باید به کار و مادر و خواهر و جشنواره و زندگی و خانومای همکار برسی، حتا تو خواب؟؟!!!....

خوب بخوابی پسر مهربون روزهایِ دور ِ خوشبختی...

چند تا دختر خانم با غیرت(!)و پاکدامن پیدا می شن که وقتی می رن لوازم آرایش بخرن و اون مرتیکه ی عوضی فروشنده خیلی بی هوا انگشتش رو می کشه روی یکی از رژ گونه های تستر و بعدش هم همون انگشت رو می کشه پشت دستشون، عصبانی بشن و به غیرتشون بر بخوره و داد و بی داد راه بندازن و پسره رو ببرن کلانتری که تو انتظار داشتی من این کارو بکنم؟؟!

می دونی...به نظر من هر کی این کارو بکنه یه مشکل ج ن س ی داره! آخه کدوم آدم سالمی با همچین حرکتی تحریک می شه که اون پسر فروشنده  بشه!که تازه همزمان با من 20 تا دختر خوشگل و خوش هیکل توی مغازه ش بودن که موهاشونو براش افشون کرده بودن و یارو بازم سرش به کار خودش بود!

کاش می فهمیدی..کاش می فهمیدی که من اصلن نفهمیدم اون همچین کاری کرده! این قدر که موضوع پیش پا افتاده و احمقانه و عادی بود! بابا یارو لوازم آرایش فروشه و کارش همینه! از صبح تا شب این قدر دختر می بینه که مثل تو این قدر له له نمی زنه واسه دختر که بخواد با کشیدن رژ گونه روی پوست دست اون دختر تحریک بشه یا ا ر گ ا س م یا مخ دختره رو بزنه! هر پسری  این طوری فکر می کنه به شدت ذهن ِبیماری داره و هر دختری به این عمل اعتراض کنه به شدت حالش خرابه و تنش می خاره! اعتراض به این عمل اونم اون جور که تو انتظار داشتی فقط یه نتیجه داشت...کتک خوردن ِ تو... و اگه من اصلن این حرکت اون پسر رو متوجه نشدم واسه این بود که من مریض و بیمار ج ن س ی نیستم مثل تو و با هر لمسی فکرم به اون جا کشیده نمی شه! پس این همه که توی اون سازمانِ خراب شده با اون دخترای خراب تر رفت و آمد داشتی همچین خبرایی بوده؟ پس موقع تحویل گرفتن متن از خانم نویسنده ی محترم ِ پاکدامن مخصوصن دستت رو می زدی به دستش که یه جورایی بشی نه؟ اونم حتمن کلی خوشش میومده و برای این که بهت نشون بده اونم آره،اول اعتراض می کرده و بعد کم کم همین طور هر روز بهت هی چپ و راست متن تحویل می داده و تو هم هر روز لمس دستت رو بیشتر و بیشتر می کردی ....حتمن همین طور بوده که تو با دیدن اون صحنه ی عادی احمقانه به فکر چنین چیزی افتادی...برات متاسفم که فکر می کنی منم مثل اون دخترای معلوم الحال سازمانم و اون پسر فروشنده هم مثل خودت و مردهای معلوم الحال ترِ سازمانِ گندیده تون!

اگه فقط اعتراض می کردی می بخشیدمت..ولی وقتی با وقاحت تمام مادر و خواهرت رو به رخ من کشیدی که همیشه برات سمبل پاکدامنی و ادب هستن، دیگه نتونستم تحمل کنم و این بود که وقتی گفتی" اگه مادر یا خواهرِ من بودن اعتراض می کردن، تو غیرت نداری که هیچی نگفتی، هر دختر با غیرتی که یه جو غیرت داشت بود اعتراض می کرد" دیگه نتونستم تحملت کنم و به این اراجیف گوش بدم...همون جا توی پاساژ ولت کردم و خلاف جهتی که ماشین رو پارک کرده بودی رفتم تا سوار ماشین بشم. و تو هم منو گم کردی...ولی برای این که بهت نشون بدم هر کسی می تونه دخترِ بدی باشه ایستادم همون جا تا ماشینا بیان و برام بوق بزنن ...آخ کاش می فهمیدی با هر بوقی که می زدن چه عذابی می کشیدم و چه حس بدی داشتم...داشتم از خجالت می مردم...تا می تونستم روسریمو کشیدم جلو...ولی ساعت 10 شب بود و تا ساعت 11.30 که من همون جا وایساده بودم تو سرما و داشتم می لرزیدم همین جورماشین بود که میومد و می ایستاد و بوق می زد و من بودم که آب می شدم  و خورد می شدم ولی نمی خواستم بیام سوار ماشین تو یعنی کسی بشم که بهم گفته بود ج...!!!آره! ...من هم به مادرو خواهرت توهین کردم و همون حرف رو به اونا نسبت دادم...ولی کِی من این حرفو زدم؟ بعد از اون جمله ی احمقانه ت که اونارو به رخ من کشیدی...

هرچی توی اون 1 ساعت و نیم لعنتی زنگ زدی من فقط داد زدم و فحش دادم...تو زنگ می زدی که من بیام سوار بشم ولی من اگه سوار می شدم همونایی بودم که تو گفتی... دعوا کردیم و داد زدیم و فحش دادیم...کارایی که هیچ وقت توی این 4 سال نکرده بودیم...کاش هیچ وقت مادرِمحترم و خواهر پاکدامنت رو به رخ من نمی کشیدی تا منم این طوری از کوره در نرم و هر چی تو دهنمه بهشون بگم...نمی خواستم معذرت خواهی کنم چون من خوب می دونم اگه کسی از خواهرش دفاع می کنه فقط واسه اینه که طرف خواهرشه! نمی خواستم معذرت خواهی کنم چون اصلن خواهرت هر کاری می کنه به خودش مربوطه و نه به تو و نه به من! نمی خواستم معذرت خواهی کنم چون تو همیشه فکر می کردی مادرت بهترین و کدبانو ترین و پاکدامن ترین و دلسوز ترین مادر روی زمینه ! و بالاخره یه جا باید می فهمیدی که اصلن این طور نیست! اگه می دیدی مادر من برام چه کارایی که نکرده و نمی کنه، دیگه همچین حرفی نمی زدی..تو که با یه ذغال که مادرت می ذاشت توی یخچال و یکی از کهنه ترین و پیش پا افتاده ترین فنون خانه داریه برای این که یخچال بوی بد نگیره این همه ذوق می کردی و مهارتش در خونه داری رو به رخ من می کشیدی، تعجبی نداشت که تصور کنی اگه مادرت بود به جای من اون شب، به اون آقای فروشنده ی بخت برگشته اعتراض می کرد! واقعن چه مادری که به جای این که با سیاست آروم دستشو بکشه کنار و از مغازه بیاد بیرون( مثل من) با فروشنده گلاویز می شه تا شوهرش هم که اون جاست و به قول تو غیرتی شده با یارو دعوا کنه و یه کتک هم از بقیه ی مغازه دارا که مسلمن طرف همکارشونو می گیرن نوش جان کنه؟!اگه من این کارو می کردم که دعوا می شد و تو کتک می خوردی آخه! آقای محترم! زن ِ فداکار و فهمیده و با شعور کاری رو می کنه که من کردم...اگه هم در جواب حرف تو گفتم که اعتراضت بی مورده حق داشتم و دارم...چون اعتراضت واقعن بی مورد بود و مثل این می مونه که بری دکتر و دکتر زن باشه و تو اگه غیرت داشته باشی اجازه ندی معاینه ت کنه! ( یادته چند بار خانمای پرستار بهت آمپول زدن بدون این که تو ازشون بخوای اون آقای پرستار الدنگی که اون جا حاضر بود بیاد این کارو بکنه و منم هیچ اعتراضی نکردم چونمی دونم که تو ممکنه حالی به حالی بشی، ولی یه پرستار نه! چون شغلشه و جور دیگه ای بهش نگاه نمی کنه..!!)

هنوزم نمی دونم چرا رابطه مون به این جا کشیده شد...هنوزم یادم نمی ره این سومین پنجشنبه و به قول خودت آخرین پنجشنبه ای بود که به من زهرمار کردی و به جای این  که خستگی 1 هفته ی کاری پر استرس رو ( که مثل کار تو پر از شوخی و خنده و فان و سرگرمی و لاس زدن با جنس مخالف و سینما رفتن نیست) از تنم بیرون ببری، ضعف و خستگی رو توی بدنم بیشتر کردی و توهینایی بهم کردی که تا عمر دارم زخمش روی قلبم باقی می مونه و خشمش توی وجودم وو یادش آزارم می ده رو ح و روانم رو...

هنوزم فراموش نمی کنم که دیشب که به زور سوارم کردی از بس تلفن زدی ، من که فکر می کردم ممکنه توی راه به خاطر حرفای زشتت به من معذرت خواهی کنی ازم و شب توی بغلت بخوابم همه چیزو فرامو ش کنم، رفتم صندلیِ عقب نشستم و تو منو رسوندی خونه و توی راه فقط جیغ زدیم و دعوا کردیم و بعدش هم تو...پاتو گذاشتی روی گاز و برای همیشه رفتی!

این" برای همیشه "رو من نمی گم که بازم مثل همیشه ببخشمت و فراموش کنم چه حرفایی زدی و باز برگردم پیشت!!...این "برای همیشه" رو تو گفتی و رفتی! می دونی چرا؟ می دونی چی باعث شد ما به نقطه ی پایان دوستیمون برسیم؟

علاقه بی حد و حصرو بیمار گونه و اودیپ* وار تو نسبت به مادرت!! و همچنین خواهرت! و این حقیقت احمقانه که بعضی از مردای ایرانی هنوز هم فکر می کنن مهم ترین چیز توی دنیا ناموس و غیرتشونه! و حاضر حتا ناموسشون رو بکشن و یا زنده به گور کنن فقط برای این که به قول اونا بی ناموسی کرده !!و برای این که به همه ی دنیا(!) یا به خود ِ مریضشون ثابت کنن که غیرت دارن!

وااای خدایا! باورم نمی شه! حرفایی که می زدی عین فیلمای کیمیایی بود! همونایی که هر وقت با هم از سینما در میومدیم من فحش رو می کشیدم بهش!!

می دونی چیه عزیزم؟! ناموس و غیرت خوبه! ولی موضوع این جاست که تو و تعداد اندکی که مثل تو فکر می کنن، توی تعریف ِناموس و غیرت دچار مشکلن! ناموس اونه که نذاری دوست دخترت یا زنت 1 ساعت و نیم توی خیابون بمونه و ماشینا بیان براش بوق بزنن! آره تو سعی خودتو کردی ولی چه طوری؟ با زنگ زدنات و دعوا کردنات و حرف از خواهر و مادرت زدن و فحش دادن به من؟ انتظار داشتی با اون حرفا بیام و سوار بشم؟ تو اگه غیرت داشتی با کلک و قربونت برم فدات بشم منو می کشوندی تو ماشین تا از شر اون گرگ ها در امان باشم و این همه نگاه نا پاک بهم نکنن...

 تو اگه غیرت داشتی به دوست دخترت نمی گفتی ج....!!!  حتا اگه من به خواهرت این حرف رو زده باشم تو نباید به من می گفتی !! برام خیلی سنگین و گرون بود که تو منو به اونا فروختی! یادته همیشه می گفتی تورو از خواهرم هم بیشتر دوست دارم؟ یادته همیشه می گفتی تورو مثل مادرم دوست دارم و من حرص می خوردم که فرق دوست داشتن ِمادر با دوست دختر باید خیلی باشه!! ولی تو همونو هم دروغ می گفتی!

تو به خاطر یه حرف منو به اونا فروختی!

اونم حرفی که اول خودت به من نسبت دادی تلویحن و بعد من به اونا...

وااای خدایا...چه قدر حالم داره به هم می خوره از این خاله زنک بازی ها! فکرشم نمی کردم یه روز من که ادعای روشنفکر بودن می کردم و حالم به هم می خورد از خاله زنک بازی، درگیر پروژه ی مادر و خواهرِ یکی بشم!

ببین آقای هنرمندِ محبوب ِورزشکارِ دست فرمونِ خوش صدایِ کارگردانِ  دوبلورِ مجریِ دانشمندِ نویسنده یِ خوش تیپِ خوشگلِ خوشبختِ کل دنیا!

خواهر و مادرت پیش کش و ارزونی خودت...من هیچ وقت تورو نمی بخشم به خاطر خیلی چیزا!

 ازهمه مهم تر به خاطر حرفای زشتی که دیشب بهم زدی و دوستی قشنگی که به مادرو خواهرت فروختی!

نمی بخشمت به خاطر این که منو با اون همکارای وضع خرابت اشتباه گرفتی و فکر کردی من از لمس پشت ِپوستِ دستم به وسیله ی یک نامحرم(!) ممکنه حالم خراب بشه!وووااای خدایا تو چه فکری در مورد من کردی؟ من 10 ساله دارم کار می کنم و تا حالا حتا یک نفر از شاگردام یا همکارای مردم به خودشون جرات ندادن حرف نا مربوطی به من بزنن یا درخواست نامربوطی ازم داشته باشن یا حتا پیشنهاد دوستی بدن( کما این که چندتاییشون خیلی هم دوستم داشتن ولی من توی همون حرکت اولِ اونا برای بیانش، ناک اوتشون کردمو حساب ِ کار اومد دستشون).

فقط یه لحظه ، یه لحظه یاد اون دوست دخترای قدیمیت بیفت که می دونم همشون چی کاره بودن و چه کارایی که یواشکی نکردن بدون این که اون موقع تو بفهمی و شاید هنوزم نفهمیدی ...تا بفهمی من چه جور دختری بودم....

در پایان، فقط یه آرزو برات دارم!!!:

اجازه می دی به عنوان یه نفر که 4 سال از بهترین سالهای جوونی و زندگیش رو فدات کرد و به پات ریخت و تمام لحظاتش رو فقط می خواست با تو قسمت کنه و له له می زد برای این که بیشتر با تو باشه، یه آرزو برات بکنم؟!

آرزو می کنم به زودی یه دوست دختر یا زن عین خواهرت با همون اخلاق و همون رفتارو همون غیرت و همون افکارو اندیشه ها پیدا کنی...خیلی هم خوشگل تر و خیلی هم خوش هیکل تر...

اصلن آرزو می کنم که هزار تا دوست دختر عین  خواهر، مادر، همکار، و همه ی اونایی که فکر می کنی پاکدامن هستن پیدا کنی!

آرزو می کنم با همه ی دخترا و زنهای پاکدامن ِتوی دنیا دوست بشی!

اون وقت می فهمی که من چه جور دختری بودم و بقیه  جور دختری هستن....

اوون وقت می فهمی که چه قدر توی زندگیت اشتباه کردی که فکر می کردی من در درونم یه روح کثیف و پلید و نا پاک دارم و غیرت ندارم که به لمس انگشت سبابه ی یه فروشنده واکنش نشون ندادم و حتا متوجه هم نشدم!

اون وقته که من دیگه نیستم تا بهم بگی که چه قدر اشتباه کردی و چه قدر پشیمونی و همون دوست دختر بی غیرت خودت رو می خوای که بالاترین بی غیرتیش فحش خواهر مادر و بیلاخ نشون دادن به کسایی بود که لیاقتش رو داشتن اونم برای دفاع از خودش وسطِ این همه گرگ که خیلی هاشونم مثل ِ تو لباسِ بره پوشیده بودن...

کاش فقط باشم که اون روز رو که همچین دوست دختری گیرت میاد ببینم...

تا 22 بهمن که ممنکه دیگه نباشم، قول می دی یه دوست دختر جدید بگیری؟!